home is

Op een verdwaalde kleegablogger na tjekt niemand dit blog, dus kan 't met een gerust hart zeggen: ik woon hier tegen m'n zin. Zoveel liever zat ik 250 km zuidelijker. Daar waar ik vandaan kom. Mestreech e.o..

Ben er op m'n 18e weggegaan voor vier jaar studie in A'dam. Daarna eventjes teruggeweest, maar snel m'n biezen weer gepakt om met W te gaan samenwonen in Haarlem. Op m'n 25ste bleek m'n liefde met W niet levenslang, dus terug naar 't zuiden. Op m'n 28ste vond ik in S alles wat ik hoopte te vinden, en voor je soulmate doe je alles.. dacht ik. Ik wel. Verliefd dus impulsief, naïef en overtuigd als ik was, binnen drie maanden baan en huur opgezegd en vertrokken naar E'de. Het Plan was 'voor een paar jaar', want daarna sámen naar 't zuiden. Deed niet meer aan onvoorwaardelijk, dus dát was m'n belangrijkste voorwaarde. Het Plan liep even anders.. SPIJT.

Als ik niet al te best in m'n vel zit en S gaat van huis, voor een avond, voor een weekend.. dan valt 't bovenop me: 'Wat -de fok- doe ik hier..?' Wat moet ik doen? Waar kan ik in godsnaam heen..? Vraag me zo vaak af waarom ik hier weg wil. Wat is er nou zo erg aan? S en de konijnen zijn hier gelukkig, we wonen hartstikke leuk.. alles voor mekaar; dan is 't toch prima..? Doe echt ècht m'n best om er het allerallerleukste van te maken, een mens wil tenslotte leven, maar toch: continu een knoop in m'n maag. En sinds een paar weken heb ik last van m'n hart.. denk niet dat 't m'n hart zelf is, hoor, maar heb pijn in m'n binnenste binnenste.. pijn in m'n borstkas, kramp in m'n hart, m'n ribben zitten vast en ik krijg geen lucht. Ik doe gewoon, maar stiekum huil ik m'n hart leeg. Dit kan niet gezond zijn..

Weet inmiddels natuurlijk wel waar ik ècht last van heb.. ik ben hier niet thuis. THUIS. Home is where the heart is, zeggen ze toch..? Kan er nix mee. Hou met heel m'n hart van S en de konijnen, da's zo klaar als een klontje; maar hoe werkt 't dán..? Kan ontzettend genieten van onze twee kleintjes, van leuke dingen die S&ik samen doen, maar dat maakt alleen dat ik het voor even vergeet.. altijd steekt het weer de kop op.

Heb lang gedacht dat het een gigantische zwakte was. Sommigen verhuizen naar de andere kant van het land, van de wereld zelfs, en aarden overal. Wat een aanstellerij; doe niet zo moeilijk, maak gewoon van je huis je thuis, en LEEF!!

Vorig jaar oktober na weken-nee-maanden van niet kunnen eten en niet meer in staat tot gesprek met m'n lief, door S besloten: we gaan. WE GAAN!! Was zo opgelucht.. De toekomst kon beginnen! Tot.. Tot nog geen week later de recessie haar hoofd om de hoek stak en de huizenmarkt instortte. Tot nog geen half jaar later S als een speer ging, op z'n werk. Tot nog geen jaar later S wilde plannen kreeg voor een eigen toko, hier in de buurt. Tot nog geen jaar later ik al m'n hoop op aanstonds vertrek weer verloor..

Woon hier in juli alweer acht jaar, maar heb er al die tijd zoveel last van.. en het wordt niet minder, integendeel. Heimwee in een wegvretende vorm. Letterlijk. Zo eens in de paar jaar val ik in korte tijd vijf kilo af, omdat het me opvreet. Dit kan zo niet doorgaan, dit is extreem ongezond.. maar wat te doen..?

Een oude wijze man zei me een paar jaar geleden: 'Heimwee? Dat is niet 'was ik maar bij papa en mama'.. Heimwee is hartzeer, omdat je niet dáár bent waar je je het meest jezelf voelt.. Heimwee naar een bepaalde plek; sommigen zijn er gevoelig voor, anderen helemaal niet: leylijnen..'

Noem 't bull; voor het eerst had ik 't gevoel dat m'n hartzeer gerechtvaardigd was..

Wordt vervolgd.. waarschijnlijk.