't Zat er al aan te komen, natuurlijk. Met de 30 Days-nogwat als poging-tot-doorstart-annex-uitstel-van-executie-kijken-of-het-er-nog-in-zit. Maar wist 't nog niet zeker. Nu wel. Geloof ik. Heb nix meer te melden, op 't moment. Echt niet. En geen zin meer. Geen zin meer in de vluchtigheid. Geen zin meer in de vrijblijvendheid. Geen zin meer in digitaal. Geen zin meer in 't hele concept. Even. Geen zin meer in anderen, even.. tis teveel. Ook geen zin meer in de schone schijn, bij sommigen.. geloof 't niet, jongens.. tis niet alleen maar mooi en fijn. Heb moeite met de illusie. Beetje leesmoe ook. Info-overkill. Ego-overkill. Digi-overkill. En 't tikt op 't moment eigenlijk lekkerder op 'n privaat blog; heb geen publiek nodig, hoe gezellig 't ook was. En: hoe gezellig 't ook was, het echte leven is toch waar 't gebeuren moet, blogvrienden!! En vooral deelmoe. Even. Voor nu. Kan na de zomer zo weer anders zijn, maar heb 't even gehad, met Blogland. En dat allemaal door 'n docu'tje op Holland Doc. Tjee.. Nee, dat laatste is flauwekul, maar goed.. dat van geen zin meer bepaald níet.
Sorry folks. Temporarily closed. Due to the hunting season. I'm moving to Alaska, tjekhieronder. Gewelige docu, als je 't mij vraagt. MUST CHECK.
'k Ga naar Alaska, ja. Talkeetna, als je 't per se weten wil. M'n identiteitscrisis bezweren. World Famous Chilkoot Charlie's Birdhouse runnen; hoorde dat Wicked Wanda met pensioen gaat, binnenkort. De bachelor auction presenteren. Wonen zoals de mensen bij 'n minuut of 20. Lekker 'n beetje ouwhoeren met de kerels van 'n minuut of 30. Lachen man. Heb 'n beetje moeite met de digitalisering 'n all.. Facebook waar ik sinds kort rondneus hou ik nog even aan, kiek'n of 't wat is.. hoewel dat eigenlijk hetzelfde is maar dan anders, lekker oppervlakkig en makkelijk vooral.. en moet 'n beetje met de tijd mee volgens m'n lief. Dus.
Zomerreces. Blogsabattical. Weet niet óf en wanneer ik nog terugkom.. misschien dat ik.. denk 't wel eigenlijk, mezelf kennende.. maar pas als iedereen 't bestaan van Zevenmijlslaarzen vergeten is. Ofzo. Maar zo ja, dan hier!!! ;P
Hyperdepiep, de afgelopen weken weer. Overlopende emmer, want 'den boghe en magh niet altijdt ghespannen staen'.. moe van 't doen-alsof en vergeet weer adem te halen.. same old song. Huilen om appelbollen die al drie kwartier in de oven staan en nog steeds niet bol en/of bruin zijn, you catch my drift. Twee gecrashte laptops, maar totaaaaaal onvindbare herstelschijven.. WAAROM MOET IK HIER ALTIJD ALLES REGELEN?!!
Mindfulness, ja. De media staan er bol van. Dus. Dacht, voordat ik me -in 't kader van 'doe eens wat aan jezelf'- opgeef voor een achtdaagse cursus 'Mindfulness', m'n baan opzeg en m'n haar afscheer.. misschien moet ik er eerst 's wat meer over lezen. Een boek. Geen live mindfully-, simplify your life-, feel connected- of spoil yourself-artikel of mini-tijdschriftje, nee.. een boek. 'Wat & Hoe, Mindfulness' ofzo. 'Mindfulness voor Dummies'. Hmm.
Nadat ik afgelopen vrijdag op de valreep een lot voor de Koninginnedag-trekking had gekocht bij de boekhandel, en terwijl ik mezelf voor altijd vrij droomde, viel m'n oog op dit flodderboekje. Hier en nu, van een heuse Mindfulness-monnik. Sloeg 't open, en las de eerste bladzijde. Nja, 'bladzijde'.. bladzijde ja, tien hele regels groot. Waarvan een printscreentje hierboven. De hoofdstuktitel alleen al. Ben halverwege de pagina al afgehaakt. Heb 't boekje snel dichtgeslagen en weggegooid, zo ver als ik kon. Oef. Ende zucht. Echt iets voor mij, ja.. pff. Geen boek, dus. En al helemaal geen achtdaagse cursus. Ghe.
Verwacht in mijn geval meer effect van Start-to-Run met Evy, dan van mezelf om 6u 's ochtends plechtig een mooie dag beloven vlak voordat ik Sander na drie keer netjes vragen z'n bed uitschreeuw, al tandenpoetsend m'n haar droogfohn, met de ene hand flessen melk schud en met de andere hand brood smeer, de kinderen met een hoop gedoe in de kleren hijs, nee-die-schoenen-WIL-ik-niet-aan-die-vind-ik-lelijk-ik wil-die andere, jij-mag-m'n-haren-niet-kammen-papa-moet-dat-doen, ik-ben-boos-en-ik-trouw-niet-meer-met-jou, met een verwilderde blik Sander beneden 'verwelkom', de jassen van de kapstok gris, Sander bedank voor de fijne samenwerking en om 7.15u weer zonder tas maar met gebalde vuisten en een verpest humeur de deur uit struikel en met een brullende Yke achterin naar 't kinderdagverblijf sjees om me vervolgens de rest van de dag een slag in de rondte te rennen en te laten afblaffen op 't werk.. mooie dag en focussen op m'n ademhaling MY ASS. Loop je hoofd leeg met Evy, enzo. Mja.. dat is ook een kwestie van doen, ja. Jaja.
Nog iets. Zag ergens vorig weekend deze aflevering van Profiel, met held Rene van der Gijp. Tjek hieronder. Tjekken, zeg ik!! NU! Feest der Herkenning! Afgezien van zijn ontzettende schijt, aan alles. Klein detail, die schijt.. Dat heb ik dan weer niet. Totaal niet. Jammergenoeg. Zou al blij zijn met een beetje van zijn 'schijt'. 'Oh gelukkig, er zijn naast Martijn en ik blijkbaar meer mensen die zich niet helemaal normaal een beetje een buitenbeentje voelen'. Niet dat je daar wat aan hebt. Die over zo'n beetje alles, maar dan ook echt ALLES, anders lijken te denken dan 'anderen'. Werkelijk NIETS van de wereld om hen heen begrijpen. Maar daar heeft Rene dan weer aanzienlijk minder last van dan ik. En zich daardoor vaak een beetje een beetje veel alleen voelen. En een beetje verdrietig. Geen aansluiting, enzo. Is er ook een cluppie voor? Praatgroepie? Misschien? Rene??
Zo. Kon wel gedronken hebben! Over drank gesproocken: de caipirinha's vallen me zwaar dit jaar. Jee, wat een straf spul! Krijg 't gewoon niet meer weg! Wodka gimlets daarentegen glijen er lekker in. Tegenwoordig, als ik ze zelf maak.. als Sander er eentje voor me maakt.. laat ik 't zo zeggen: dubbel is normaal nu. Gewoon 80 wodka, 60 lime. Geen gedoe meer, 40-30 en tien minuten later weer. Werd goed weer deze week, toch? Mooi, ik ben er zo aan toe. Gauw slapen nu, want dit wordt nix.. Ga ik dit echt posten? Nee toch? Tis hardop denken. Raaskallerij vanwege oververmoeid. Moet ik niemand mee vervelen, gewoon 't hele spul deleten. Echt. Vooral dat stukje over dat ik denk dat ik Rene van der Gijp ben. Voor een stukje. En al helemaal dat ik tegenwoordig twee keer in de week een paar dubbele wodka gimlets drink alsof 't ranja is, dat zou ik zeker niet posten! Strax denkt EEN HEEL IEMAND dat ik een alcoholprobleem heb. Onee, dat post ik niet, dat heb ik al doorgestreept. gewoon doen alsof ik 't helemaal voor mekaar heb, alles op een rijtje! O-o-en-ozo-gelukkig! J-j-j-jokerface, j-j-jokerface.. Morgenvroeg natuurlijk alweer spijt van 't geheel en gauw een blogje eroverheen. Of gewoon deleten, nog makkelijker! Nee. Nee-nee-nee. SCHIJT, zou Rene denken, en hij zou een keertje hard lachen! Dus. SCHIJT! Ha!! ;P Eh, Leute? Naaidienaait!!
Zag een tijdje geleden deze docu van Hadassah de Boer voor het Uur van de Wolf. Barry Hay, Kissing a Dream... (klik hier voor de trailer). Hij blijft behoorlijk hangen, moet ik zeggen. Delenswaardig.. Vandaar.
Luisterde ik ergens rond 1990 nog regelmatig naar de Golden Earring; tegenwoordig denk ik dat rockers die hun haar verven dat eigenlijk gewoon niet zouden moeten doen om hun geloofwaardigheid te waarborgen. Barry. Dus.
Synopsis? Barry Hay wordt in India geboren uit een Nederlandse moeder een een Indiase vader. Op z'n achtste neemt gekke mamsie 'm mee naar Nederland, lekker even op vakantie. Barry ziet India en z'n vader nooit meer terug. Dik 50 jaar later gaat Barry, die 't in mijn ogen helemaal gemaakt en geleefd heeft, en inmiddels een godenbestaan leidt op Curacao, met dochter Bella terug naar Delhi. Terug naar z'n roots, maar vooral terug naar z'n vader. En hij maakt 'n album voor 'm, met een big band. The Big Band Theory.
Ehwauw.. Wát een mooie serie: Ongehoord, van de BOS. Tjek hierboven de aflevering met Spinvis. Vind Spinvis zoooooooooo goed!! Wát een mooi gesprek.. En super, die hersenspinsels uitgesproken. En blij, dat er meer van óns zijn.. ;P Volgend jaar zijn we er weer bij..
Word GEK, als ik dit soort mensen bezig zie!! Zoveel talent in één mensch, spat bijna uit elkaar van bewondering..
Toen Kyteman vorig jaar doorbrak.. kocht cd en dvd, en tjekte elk program waar hij in optrad. Z'n 24 uur met Wilfried de Jong waren super, tjek hier. Later dat jaar ging hij met Morris Kliphuis naar Thailand, waar ze in negen dagen een muziekstuk voor een symfonie-orkest in elkaar draaiden. 't Werd allemaal getaped, en ik keek 't vandaag nog 's terug: ON-GELOOFLIJK..
Ik val uit elkaar, hoor.. van zoveel passie..
Als je kwartiertje over hebt, vanavond, TJEK-IT-TJEK-IT-TJEK-IT.. tis zo mooi..
Zag gisteravond deze docu, van Sarah Domogala: 'Alles wat we wilden'. Was zwaar gepakt. Kan me in de verste verte niet meten met de talenten en successen van de geïnterviewden, maar kan veel van wat ik zag op m'n eigen leven leggen. Herkenbaar, zit er zo vaak zo dicht tegenaan.. en verzet me uit alle macht. Nog steeds. Elke dag weer, en ik word er zó moe van.. 'Hoe maak ik m'n leven zo onleefbaar mogelijk.'
'36 en nog nix bereikt.. en 't ziet er ook bepaald niet naar uit dat dat binnen afzienbare tijd wèl gaat gebeuren. En móet ik dan wat bereiken? En waarom dan.. en wát had ik dan willen bereiken..? Geen idee.. voel me een ongeleid projectiel: ik leef me een slag in de rondte, en aan 't eind van de rit sta ik met lege handen. Wat wil ik dan, wat kan ik nou eigenlijk..? Ik kan nix, in elk geval nix goed genoeg, en ik wil álles maar ook weer helemaal nix!! Waar ben ik eigenlijk mee bezig? En wat nou als ik er morgen ineens niet meer ben, wat heb ik nou helemaal gedaan..? Ik word ondersteboven gelopen door 't leven van alledag, maar heb geen tijd om stil te staan bij 'mij'. Wat doe ik nou eigenlijk voor MIJ..? Wanneer is 't goed?'
Sarah Domogala is erin gedoken en kwam boven met wat mooie inzichten..
Mensen van mijn generatie willen heel erg graag iets zijn, zich ontwikkelen en boven zichzelf uitstijgen. Mensen willen ergens om herinnerd worden. Ze fotograferen hun leven en etaleren dat op websites zoals Facebook. Zo’n website triggert mensen om een gekozen en gemanipuleerde kant van zichzelf te laten zien. Je bent toonbaar bezig met de vragen: wie ben ik eigenlijk, wie wil ik zijn, wie wil ik etaleren?
De 'perfecte' beelden van anderen maken je ontevreden over jezelf, waardoor je naar iets gaat streven wat je helemaal niet bent of naar iets wat je helemaal niet gelukkig maakt.
Ik denk dat de vraag 'wie ben ik', verschoven is naar 'wie wil ik zijn'. Voor veel mensen. We zijn bezig met het inrichten van een etalage. Je echte volledige zijn, met je tekortkomingen en negatieve of minder aimabele kanten, verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. De fouten die je maakt en de 'mindere' kanten van jezelf ga je verstoppen. Daar komt zo’n druk op te staan, dat gaat vroeg of laat mis.
Het verstoppen van dit soort gevoelens leidt tot de groei van boze kabouters die vroeg of laat om aandacht gaan vragen. Ik denk dat dat de reden is dat zoveel jonge mensen tegenwoordig angstig of overspannen zijn.
Er is in deze samenleving weinig aandacht en ruimte voor fouten, twijfels en 'slechte' eigenschappen. Dit terwijl ieder mens ze heeft, zo ben je als mens in balans.
Ik wil er zó niet in mee, maar merk.. hoe kun je 't omkeren?!! Waar begin je..? Kappen met alle facade? Wat is echt en wat is schijn..?
Geloof dat ik Zevenmijlslaarzen begon in een poging in elk geval te ZIJN, in alle haast. Momenten vastleggen voordat ze vergaan. Voor mezelf, en niet meer dan dat. Inmiddels.. weet 't niet. De oppervlakkigheid van ´t leven zoals ik dat nu leid bevalt me nix, maar tijd of rust voor dieper is er niet kan ik niet vinden. Er moet brood op de plank, de kindjes moeten eten en schoon en bovenal aandacht en heppie.. het huis moet aan de kant en de was en 't papierwerk moet gedaan; we moeten nog dit, we moeten nog dat.. Sander probeert hier en daar nog een studie af te ronden en wat zaken van de grond te krijgen, en onze spaarzame vrije tijd zijn we óf met 'geliefden' óf gewoon heel even nix! Stilstaan bij momenten lukt me nog nèt; stilstaan bij mezelf, dieper, verder of later is teveel gevraagd. Als ik blogs van anderen soms bekijk.. ligt dat nou aan mij.. huis en hoofd helemaal feng shui en zen en ying en ook nog yang, de kindjes blij en al; huis en hoofd opgeruimd en alle tijd en rust (en geld) voor bezinning en creativiteit.. ik kijk ernaar, maar ik geloof 't niet. Zo. Dat is gezegd. En dat zegt meer over mij dan over hen. Dan is ook dát gezegd.. ;P
Hunker naar ANDERS, dit leven is zó niet 't mijne. Alle verplichtingen, het bij elkaar op schoot wonen, de opgedrongen contacten, het dure jachtige leven, 't ongegeneerd bij elkaar binnen kunnen cq laten kijken, de lage drempels, het teveel aan info, het teveel aan álles, de kindjes die nu al vanalles moeten.. 't belemmert me in 't genieten van wat ís. Ben zó vaak boos! Kan gewoon niet overweg met de druk, word GEK van alles wat móet! Wil basis, niet meer en niet minder, maar dat lijkt echt ècht onmogelijk..
Wat 'doe ik mezelf aan' met dit blog, nadat ik walgend van alle vuile was en ozoleuke schijnlevens van schijnvrienden van Haaivz ben gegaan, daarom niet peins over Facebook en stiekum ook al begin te twijfelen aan m'n eigen intentie wat betreft Zevenmijlslaarzen, en dan de ogenschijnlijk perfect mooie levens van een paar mensen die ik volg via Blogger die me steeds meer beginnen te irriteren .. tuurlijk, bagger gooi je 't net niet op, maar een reëel beeld.. pff.. en dat hóeft natuurlijk ook niet, je laat zien wat je zelf wil laten zien, maar toch.. tis ook mijn eigen interpretatie, mijn onzekerheid, mijn onvermogen erdoorheen te prikken.. maar kan zo slecht tegen pretentie, en schone schijn.. Sander heeft zich laatst aangemeld op LinkedIn.. lachwekkend gewoon: tis Haaivz in een pak.. Haaivz, Facebook, Blogger, LinkedIn, tis allemaal gebakken lucht.. en tuurlijk heet ik geen Bien, ik heet gewoon Dionne, maar dan graag uit te spreken zónder èn éé.. heb Bien genomen omdat ik er zo van baal dat mensen me steeds DionNUH noemen, als ze m'n naam zien staan.. en jeezes, waar ik ook niet goed van word.. bladiebla, ik begin te raaskallen, m'n hoofd slaat op hol, sorry.. een beetje blogbedenkingen heb. Een beetje boel. Wat tik ik, en voor wie eigenlijk? Zou 't wat uitmaken als ik dit blog zou afschermen, voor m'n gevoel.. 't gewoon voor mezelf zou houden, zoals oorspronkelijk m'n bedoeling was? Of 't enkel gebruiken voor mooie muziekjes? Daar vindt niemand wat van, of nee, tuurlijk wel, vind er maar wat van; you like or you don't like! ;P Wil niets liever dan dicht bij mezelf blijven, en in m'n hoofd lukt me dat meestal hartstikke goed, maar in de praktijk.. meestal voelt 't alsof ik in dezelfde schijnwereld leef als de mensen om me heen, kan gewoon niet anders, ik móet wel.. en daar word ik hartstikke gek van!! Wie ben ik nou eigenlijk?!! Pff, warrig allemaal.. volg 't zelf ook niet helemaal meer. 't Enige dat ik zeggen wilde.. schrijf ik ánders op 't ontoegankelijk blog dat ik inmiddels elders bijhoud? JA.
Wat een mooie docu, afgelopen woensdag.. Geluk in Uitvoering.
Wat kan liefde toch simpel zijn..
Lize en Tobi, beiden met het syndroom van Down.. 'echte liefde'. Ze zien elkaar eens per maand, en gaan nu samen een weekendje-weg om te oefenen, voor ze gaan samenwonen.
Ontroerend.. hoe Tobi met z'n moeder scrambled eggs oefent, hoe trots Lize op hem is als hij een bowlingbaan weet te reserveren, hoe hij haar met een roos tussen z'n tanden ontbijt op bed brengt en haar complimenteert met haar 'mooie varkensneus'.. de romanticus.
Maar 't mooist van alles.. hoe hij haar mídden op de dag, op 't strand, bezweert: 'Je ogen schitteren in 't maanlicht..'
We vielen van de bank, van de lach! Die zin gaan we hier nog vaak horen!!
Pff.. maken wij soms druk over diepe heftige zware moeilijke en schijnbaar onoverkomelijke relatieshizzle.
Wolfstraat, Maastricht. Bijna tien jaar terug. Hoewel herstellende van een hoop verdriet om een liefde die niet meer kon was het: eindelijk weer thuis. Opstaan en weer doorgaan. Was er even zwaar verdrietig, maar later allergelukkigst. Intens, voelde alles tot op het bot.. voelde me nooit méér mezelf dan toen; meer alleen met mezelf dan ooit en alles was op z'n zuiverst!
Wolfstraat, Maastricht. Op de hoek met Achter het Vleeshuis ligt Au Mouton Blanc. 's Zomers elke vrijdagavond muziek op straat; repetitie-avond van Les Chaupiques. Tig blazers, met in hun midden de percussionist. Hard gelach, gejoel, biertjes, wijn.. dansende en meezingende mensen. Zat in m'n vensterbank met het raam wijdopen, en werd er zo gelukkig van!!
Sindsdien steevast een brok in m'n keel bij het horen van zoveel blazers tegelijk. Zo vol.. Een paar jaar geleden zagen we de Youngblood Brass Band, en ik was verkocht!! ONGELOOFLIJK, de power! Kan 't niet altijd horen, moet in een flow zitten om ernaar te kunnen luisteren.. maar laatst keek ik een documentaire die me greep, en ineens was daar de Hypnotic Brass Ensemble.. Weer die blazers, hè..?
Soms.. soms ben ik er bijna!!
In verband met de auteursrechten is de docu Tulku pas ná 1 juni online te bekijken; zal 'm na die tijd hier linken om 'm nog eens terug te kijken.. want zó de moeite waard..
Over de Hypnotic Brass Ensemble is wel teen en tander te vinden, check hun site en de site van The New Yorker. Maar het goeie nieuws is dat er door Reuben Atlas een documentaire gemaakt wordt over de acht broers.. rond dezelfde tijd af te ronden! Gonna keep it in da holez.. ;P
