Krijg de laatste tijd 't gevoel dat ik er m'n Levenswerk van aan 't maken ben: zo onaantrekkelijk mogelijk zijn, op alle vlak. Uiterlijk in de laatste plaats. Kleine identiteitscrisis.
Heb echt zo'n moeite met de mama's op 't schoolplein, dat kun je je niet voorstellen. Ik vind ze verschrikkelijk. Niet dat ík zo flitsend ben, ik ben namelijk de saaiheid zelve, maar ik
vind ze allemaal even suf en mutserig voel me zó anders.. Sorry. Wil door niemand leuk gevonden worden en wil er niet bij horen. En daar doe ik álles aan. Dat wíl ik niet, want natuuuuurlijk wil ik natuurlijk wel leuk gevonden worden, maar tegelijkertijd voel ik me zoooooooo'n buitenbeentje..
and that hurts.
't Loopt echt gigantisch uit de hand, dit gaat nergens heen. Ben er zoveel mee bezig, begin me nu echt wat zorgen te maken. Word er zwaar onzeker van, voor zover ik dat nog niet was. Wil er voor geen goud bij horen,
ik wil nix met ze te maken hebben want ik kan 't niet hooooren, die stomme praat over verjaardagstaarten, Avi 1, 2 of 3.. over hoe leuk en romantisch brocante toch is en wat hun kind al kan op zwemles, maar ik wil wel heeeeeeeeel graag dat ze me leuk vinden! En waarom?? Zodat ze Básten leuk vinden!! Strax wil niemand meer met m'n kind spelen, omdat ik me zo asociaal opstel ten opzichte van hun mama's! En dat is 't laatste wat ik wil.. wèhh.. en hellep. 'Ik ben niet leuk, wat nu?!!'
Het enige leuke aan mij is Sander. Sander is grappig, onderhoudend, sociaal, praatgraag, luistergraag, geïnteresseerd in alles en iedereen, en kan met ieder willekeurig iemand een hele avond in de kroeg zitten en heeft 't dan nog naar z'n zin ook. Gelukkig voor Basten dat Sander z'n papa is.. die kon tot nu toe mijn sociaal gestoorde gedrag nog redelijk compenseren, op de woensdagen, maar jeezes.. ik ben goed op weg om ons hele gezin te verasocialiseren.. ofzoiets.
Probeer te achterhalen waar die aversie vandaan komt.. Misantropie. Ben al van Hyves gegaan omdat 't me bekroop.. een heel nieuwe groep mensen kreeg me in 't vizier toen Basten naar de basisschool ging: de Mama's. Iew. Was 't nog niet zo gewend; in onze vriendengroep nauwelijks mensen met kinderen! Maar goed.. ineens foto's van blije hippe kindjes, kinderkamertjes en verjaardagstaarten, wie-wat-waartjes over leeggedronken flesjes, succesvolle consultatiebureaubezoekjes, owatzielighelemaalonderdewaterpokken en trots-op-stomme-onnozele-dingen-en-kijk-toch-'s-wat-mijn-kind-al-kan.. krabbels alla wat-vind-ik-je-toch-leuk-en-wat-enig-dat-onze-dochtertjes-beste-vriendjes-zijn-zullen-we-maandag-bakkie-doen.. hullep: WEGWEZEN HIER. Bassie krijgt ook al vriendenboekjes mee naar huis; 't kind is net vijf, maar goed.. mama's die schrijven dat het lievelingseten van haar zoontje 'aardappelen-groenten-vleesje' is, dat de wens van haar zoontje voor z'n vriendje is dat hij later heel gelukkig zal worden (das echt iets wat een kind van vijf een ander kind toewenst, ja)(Basten wenste z'n vriendje een auto met afstandsbediening).. JEUK!!
Ik ben echt niet goed bezig. Ik vertoon zwaar ontwijkgedrag. Ik kijk om iedereen heen als ik 't schoolplein oploop, ben blij dat ik de Ykster bij me heb, en ga nooit bij een groepje staan. De mama's-in-groepjes keken sowieso al niet op of om als ik aan kwam lopen, en ik ben niet iemand die er dan pontificaal tussen gaat staan zoals andere mama's dat doen, ik heb tenslotte nix te melden.. dus me afzijdig houden is 't moeilijkste niet. Ik krijg steeds meer moeite met praatjes.. heb altijd al moeite gehad met praatjes over 't weer (wat moet ik zeggen over 't weer, 't weer is 't weer..); misschien praten ze over andere dingen, geen idee, maar ik weet nooit iets te zeggen.. dus praatjes, hmm.. áls het er al van komt dan voel ik me zo'n ontzettende kluns, er komt geen zinnig woord uit. Dat is ook niet bepaald lekker voor je zelfvertrouwen. Dus. Dan wordt 't natuurlijk van kwaad tot erger, je blijft hangen in een cirkeltje, kip of 't ei, bladiebla. Maar waar was ik.. Oja, ook uiterlijk zet ik m'n beste beentje voor. Of juist níet, misschien. Onbewust. Op 't werk kan ik me nog redelijk vertonen, maar op andere dagen loop ik in 'n tuinbroek, ik draag een sjaal van vier-en-een-halve meter lang waar m'n ogen nog maar net bovenuit piepen zodat ik nergens tegenaan loop, m'n haar standaard in een saai staartje, ik koop een lelijke bril met gewoon glas want ik heb helemaal geen bril nodig en ik draag veel te blije roze all-stars of
lelijke laarzen.
Ik fluisterschreeuw 't uit: IK BEN STOM. EN EEN NERD. JE WIL ME NIET KENNEN. LOOP OM. Draag nog net geen bord om m'n nek.. Missie lijkt te slagen, maar ik ben niet blij.
Hoe keer ik dit proces om. Vraagteken.
Oja, in 't kader van 'Hoe Zet Ik Mezelf Zo Goed Mogelijk Voor
Lul Schut?': ik denk er sterk over deze enige muts hierboven aan te schaffen. Gevonden op
Etsy. Leuk, dacht ik, met Pasen in aantocht. Daar maak ik vast vrienden mee.. *zucht*
En dit allemaal,
Nienuh, dit wilde ik je allemaal vertellen
toen ik je zag, dinsdag.
Wordt vervolgd..
Ik fluisterschreeuw 't uit: IK BEN STOM. EN EEN NERD. JE WIL ME NIET KENNEN. LOOP OM. Draag nog net geen bord om m'n nek.. Missie lijkt te slagen, maar ik ben niet blij.
