En zo reed ik vandaag met twee kindjes achterin na een paar dagen Mestreech terug naar Enschede. Sander was niet mee, die had 't de afgelopen dagen te druk met etentjes en feestjes. De kindjes en ik hebben een superweekend gehad, waarin zij veel en vaak Assepoester keken, veel en vaak memory speelden, veel en vaak popcorn maakten van klei, ontbeten met chips, de hele dag bami aten, 'n kersenvlaai soldaat maakten, en ik een hele vrijdag met Rachel genoot van even vrij, even normaal en even heerlijk samen zijn.
Er gaat nogal wat door m'n hoofd, na een lang weekend Limburg en twee-en-een-half uur voor mezelf achter 't stuur. Konden we anderhalf jaar geleden nog geen 50 kilometer rijden met de kleintjes achterin zonder luidkeels geblèr of gekots uit protest, tegenwoordig zijn ze zo lief.. ze kijken braaf een filmpje op hun schermpje, drinken een pakje Caprisonne leeg en eten een Tucje (of vijf) of een koekje (of tien).. en met een beetje mazzel slapen ze de rest van de rit. Geen kind aan!! Dat geeft mij de gelegenheid.. ik bedenk 'n hoop, zo in twee-en-een-half, nee, in verband met file dríe uur geconcentreerde rust.
Vanaf 't moment dat ik de snelweg oprijd nog maar één doel: Enschede-Oost.. en veilig.
De Jeugd erop, blik op de weg, af en toe een beetje inhalen hier en daar.. en ik bedenk..
ik vraag me af hoe erg ik 't vind dat ik doe wat ik doe, dat ik dat papiertje niet heb omdat ik een paar maanden voor de eindstreep de handdoek in de ring gooide, hoe had ik me gevoeld als ik m'n opleiding wèl had afgemaakt en 't diploma wèl op m'n cv had kunnen bijschrijven.. al had ik dan zeer waarschijnlijk gewoon dezelfde baan gehad.. dat ik eigenlijk al jaren onder m'n kunnen werk en dat ik door gebrek aan ambitie min of meer veroordeeld ben tot blijven doen wat ik doe, tenzij ik een geweldige energy boost krijg en eindelijk eens iets ga doen met ideeën die ik al jaren heb, en die me hoogstwaarschijnlijk wèl voldoening zouden geven.. dat ik me zoveel en zo snel minder voel dan anderen, ik denk gewoon onder invloed van de omgeving waarin ik werk, waarin er kortweg GEEN belangstelling is voor andere talenten of interesses dan wetenschappelijke.. Waarom doe ik mezelf toch altijd dommer voor dan ik ben? Hoe erg is 't dat ik in Enschede woon en niet in 't zuiden, dat ik soms doodga vanbinnen, van de heimwee, dat ik m'n liefste vriendin met een beetje mazzel eens in de twee maanden een avond kan zien, en m'n ouders met dezelfde regelmaat maar dan wat langer.. m'n kinderen zijn gezond en zitten goed in hun vel, m'n relatie met Sander is meestal fijn en goed en bijzonder maar soms ook behoorlijk minder fijn en goed en bijzonder, en dit alles zou dan toch genoeg moeten zijn..? Hoe goed is m'n relatie met Sander eigenlijk? Wanneer is goed góed, en wanneer is 't niet goed genoeg, ookal heb ik zo'n idee dat 90% van de stellen in Nederland een mindere relatie hebben dan wij.. en waarom denk ik dat eigenlijk? We doen 't niet slecht, en we hebben het eigenlijk hartstikke goed samen.. maar waarom voel ik me er dan toch vaak ruk over? Hoe weet je wie er meer moeite doet voor de relatie, er meer voor gaat, en hoe weet je wie er meer concessies doet, hoe hou je de boel in evenwicht en gelijkwaardig en voor beiden bevredigend, hoe weet je hoeveel je nou ècht van elkaar houdt en kun je dat soort dingen eigenlijk wel meten? Vast niet. Hoe erg vind ik 't dat ik geen eigen vrienden heb, hier in Enschede, ik hèb tenminste een paar geweldige vrienden, maar gewoon niet in de buurt.. en hoe kan 't dat ik een paar hele hechte vriendschappen verloren ben na jaren lief en leed.. ik koester het handjevol vrienden dat ik heb, maar nieuwe mensen.. ik begin er niet meer aan. Moet ik nog wat doen aan m'n voornemens, van begin dit jaar? Waarom eet ik zoveel als ik bij papa&mama ben? Wanneer zal ik nou beginnen met hardlopen? Hoe krijg ik meer orde in m'n leven.. waar moet ik beginnen? Zal ik de bank en de tv anders neerzetten? En de kast? Hoe doen Sander en ik 't, wat de kinderen betreft.. wat is wèl belangrijk en wat níet, wie bepaalt dat.. hoe erg is 't dat Sander en ik maar wat doen en heel veel goed vinden, ookal is 't allemaal heel goed overdacht.. de kindjes doen 't prima en weten zich te gedragen, dus 't zal wel goed gaan toch..? Waarom ben ik zo gevoelig voor hoe anderen 'het doen', waar 't allemaal zo mooi lijkt..? LIJKT, ja: fok them! Waar zou 't lichaam van Josianne zijn, die haar lichaam ter beschikking heeft gesteld aan de wetenschap? Wat heeft ze gedacht toen ze.. Waarom heb ik zoveel moeite met Menschen? Waarom ga ik toch altijd zo laat naar bed? Zou boer Marcel spijt hebben dat hij niet voor Sonja gekozen heeft? Zou boer Gijs ècht kunnen wennen aan een type als Femke? Waarom heeft bakker Oonk het recept van z'n kaasuienbrood veranderd? Zouden we ooit nog naar 't zuiden verhuizen? En wat als 't er nooit meer van komt..? Waarom begin ik niet gewoon een kleinschalig webwinkeltje, ookal ben ik de zesduizendste met dit briljante idee, DIT JAAR ALLEEN AL. Wat moeten we deze week weer eten..? Waarom moet ík dat altijd verzinnen? Waarom..
Conclusie na drie uur met mezelf, twee slapende kinderen en de Jeugd van Tegenwoordig: De Jeugd is niet gewoon 'goed'.. De Jeugd is GENIAAL!!!!
