day 10: a song that makes you fall asleep

Vreselijk nummer, dit. Val al na de eerste zin van m'n kruk. BAF. Op da grônd. *gaap* *snurghhhk*

day 9: a song that you can dance to

Confession time: ik ben geen danser. Ik ben gewoon geen danser! In m'n dromen maak ik de blits in The Ultimate Dance Battle, maar ik 't echt ben zo'n loser die alleen maar danst met wat drank op. Kón wel dansen, nuchter, maar de laatste jaren lukt 't me niet meer. Waarom niet? Geen idee! Noem 't overbewust, bescheten, niet lekker in m'n vel of 'n te gespannen kruis.. vertel 't me maar. Voel me 'n beetje naakt, dansend.. en nu we 't er toch over hebben, prachtnummer, Dance Naked van John Mellencamp, maar ik dwaal weer af. Raar eigenlijk, want met de kinderen kan ik 't wèl gewoon. Ik ga gewoon niet snel meer los; wou dat 't anders was!

Als ik zonder drank op dans ga ik ouwhoeren.. dansen als een mongool onwijze sukkel. Dan ga ik om mensen heen dansen, moonwalken, wijsvingerindekruin-rondjeommezelf en neiging tot air guitar enzo. Saturday Night Fever-achtig. Erger nog eigenlijk. Een beetje zoals dit. Serieus. Heel genant. Maar goed, eigenlijk dans ik met drank op nèt zo. Ik dans gewoon stom. Beschonken of niet. Daarom dans ik 't lekkerst op feestmuziek. Springmuziek. Armen in de lucht. Muziek waarop je wel MOET dansen! Muziek die van zichzelf al danst, dan dans ik lekker mee!!

Ow, Jenny don't be hasty!!! No, don't treat me like a baby!!!! Let me take you where you'll let me!! Because leaving just upsets me! Oooooooooooh no, oh no.. baby please don't go.. 










[ Paolo Nutini - Jenny don't be hasty / New Shoes, live op Lowlands 2009 ]

day 8: a song that you know all the words to

Hier kan ik kort over zijn. Ik heb 'n lek, voor teksten. 't Loopt 'r zo weer uit! Ik weet van geen enkel nummer de hele tekst, volgens mij. Ik kan wel wat liedjes meejodelen, maar dan heb ik 't over nummers met een herkenbaar zinnetje hier en daar, of een makkelijk meeblèrnummer zoals deze.. of deze, wie kent 'm niet. Als 't nummer me aanspreekt luister ik echt wel naar de tekst, maar 't blijft gewoon niet hangen! Voep, weg! Teksten. Ik heb 'r nix mee..

Sinds ik heb leren schrijven probeer ik alles wat al ergens op papier staat te vergeten. Hoewel ik er geen reet meer aan heb, lukt 't me niet om wat telefoonnummers van vrienden die allang naar 'n andere stad verhuisd zijn te vergeten. Ik onthou zonder dat ik 't wil verjaardagen van mensen die ooit belangrijk voor me waren maar nu niet meer zie, en denk daar dan op de bewuste dag de hele dag aan. Onzinnig..

M'n onderbewuste is sterker dan ikzelf: zelfs belangrijke dingen die ik wíl onthouden, gewoon omdat dat handig zou zijn voor een volgend contact, vergeet ik, omdat 't me stiekum en dus eigenlijk geen ene drol interesseert. Tis te druk in m'n hoofd voor onbenullige info! Ben soms te druk met m'n eigen gedachten om nieuwe info op te nemen, en dan heb ik 't niet over dingen die ik zèlf wil weten, maar meer om info die me toegespeeld wordt door ánderen. 't Komt gewoon niet binnen, als 't me niet boeit. Sorry maar niet heus! Een soort ingebouwd onzinfilter! Als ik moet luisteren naar dingen die ik eigenlijk helemaal niet weten wil dan klinkt alles als 'blablabla'.. Reclame op tv of 'n training-waarvan-t-de-bedoeling-is-dat-ik-oplet-en-er-iets-van-opsteek. Songtekst of 'n telefoontje-op-'t-werk-wat-ik-echt-even-goed-moet-afhandelen. Geen goeie zaak, nee.. maar ik laat 't mooi gebeuren. Heb 'r geen last van. Helemaal niet, zelfs. Bevalt me wel, eigenlijk.. denk dat ik in een volgend leven maar plant word.. In de tussentijd richt ik me op belangrijker zaken zoals de intelligente uitspraken van Sylvia van der Vaart of de ongelukkige voetstappen in de pindakaasvloer van Wim T. Schippers.. jaja, ik ben een echte hoogvlieger!!

Maar goed, 'n lek, dus.. Met 'n kleine uitzondering: 'n kronkel in m'n hoofd die ervoor zorgt dat ik teksten van de Jeugd van Tegenwoordig wel een heel eind zo niet volledig kan meezingen.

De logica ontgaat me volledig, de teksten van de Jeugd zijn nogal wazig eigenlijk.. geen touw aan vast te knopen, soms. Maar hoe minder draad, hoe makkelijker voor mij! Heb daarom ook een groot groot zwak voor Spinvis, tjek deze en deze, en voor Roosbeef, tjek hier. De Jeugd, dus. Hun teksten.. misschien komt 't doordat hun teksten even vaag en warrig en onzinnig en veel zijn als mijn gedachten, en dat zónder drugz.. ze slaan eigenlijk als een tak op een varken, dat ze daardoor wèl blijven hangen..? Pff, bladiebla ja.. whatever en genóeg hierover, luisteren maar gewoon!!!!

day 7: a song that reminds me of a certain event

Damn man. Ben de drive kwijt. Blogneed foetsjie ofzo.. Maak nix meer mee. Of ik zie 't niet meer, dat kan ook. Bovenkamer ligt plat. Totally. We zien wel hoe 't loopt. Vooralsnog geen minimum-aantal-te-posten-berichten per-maand, toch? Zover ik weet. Sterft dit een langzame dood of krijg ik weer een opleving? Ergens richting herfst ofzo. We'll see. Who cares..

Even verder dus. Zin of geen zin. Gewoon zin máken, geen gezeur! A song that reminds me of a certain event!!

Toen ik ergens halverwege 2002 bij Sander introk stapte ik zomaar zijn leven binnen. Zo voelt dat, als je nog maar een maand of drie-vier samen bent. Je zegt lekker impulsief je baan en huur op, laat 't mooie Maastricht voor wat 't is en vertrekt naar je toen-nog-werkloze lief in Enschede, of all places.. hoe dik was die balk, voor m'n kop?!! En nu zit ik hier, en.. laat maar.. Dus. Vrienden kregen er een 'vriendin van' bij. Bah. Vriendinnen van vrienden zijn over het algemeen stom, dus.. wat zal ik er nog meer over zeggen.. Nu onttrek ik me zoveel mogelijk en waar ik maar kan aan alle mogelijke sociale verplichtingen, dus weinig van Sander's vrienden slash kameraden hebben last gehad van mijn aanwezigheid.. alleen de èchte vrienden. En daar ben ik van: èchte vrienden en anders gewoon niet, klaar. Ik hèb 't niet vandaag, tis weg geloof ik.. waar is die fokking rode draad?!! Maar ik zál 't afmaken.. verdomde challenge..

Er was eens.. Er was eens een vriendenclupje waarin alles okee is. Waarin iedereen behoooooooorlijk verschillend is, maar samen voelt 't allemaal goed. Jaaaaaaaaaaaren geleden was 't WimLeon&Sander, dat was een hecht clupje. In de paar jaar na 2002 heb ik me voorzichting aangesloten en werd 't langzaamaan en ik denk met goedkeuring van de rest WimLeonSander&Dionne. Voelde me geen moment 'de vriendin van', en ik denk dat de anderen dat ook nooit zo gevoeld hebben. We waren een vriendenclupje dat graag samen rookte, dronk, haast elke vrijdagavond doorbracht in de Tor (soms goeie soms irritante jazz-oude houten klapstoeltjes-koude gore rode wijn-Duvel-entoenmochtjeernogroken), 't gezellig had bij Jansen&Janssen en na 'n broodje shoarma tot 'n uur of vier-vijf doorging in de enige kroeg die nog open was en daar tussen de lokale criminelen in 'n walm van drank, sigaretten en wiet, hard André Hazes overschreeuwend hoge bomen opzette over de zin van 't leven, de zin van sex en andere dingen die 't leven mooi maken.

Eens in 't jaar gingen we met z'n vieren naar de Ardennen. Gewoon om eens ergens anders te roken, drinken en eten.. En ook voor de Ardennen, natuurlijk. Echt. We strompelden er van 't ene terras naar 't andere. We wandelden er, omdat dat is wat je doet, in de Ardennen. En als je niet bij 't lekkers kunt blijven moet je zorgen dat 't lekkers bij jou blijft, dus eenmaal de natuur in ging de drank gewoon mee in veldflesjes. We zuchtten en steunden omdat we toch een te lange route gekozen hadden en ploften neer op elk bankje dat we tegenkwamen. Aan 't eind van de dag haastten we ons terug naar 't hotel, om ons daar na een douche en 'n fijn diner bij de open haard te installeren en er de ene hartverwarmende borrel na de andere tot ons te nemen. Totdat de bar sloot en ons niets anders restte dan te gaan slapen.. wat een leven! Een paar jaar later leerde Leon Nicole kennen en Nicole was gelukkig zwaar okee, dus hee.. toen was 't ineens WimLeonSanderDion&Nicole, en ging Nicole gezellig mee naar de Ardennen!

Maar wat wilde ik vertellen.. Oja, omdat we nog steeds graag samen roken, eten en drinken, maar dat in de stad zo duur is en Sander en ik in de tussentijd nog even twee kindjes gekregen hebben en wat moeilijk zitten met oppas komen we elke zoveel weken samen in huize S&D om te koken, te roken, te eten en te drinken. En om te bomen over 't leven en hard te lachen om stomme dingen. Een 'FFF', is 't ooit gedoopt, zo'n avond. Geen idee meer waar 't voor staat.. niemand weet 't meer. Verzonnen met wat drank op, denk ik. Friday-night nogwat. Omdat 't altijd op een vrijdag is. Dat is een fijne dag. Friday-night Food nogwat. Weet 't echt niet meer, maar als de meeltjes vanaf 't werk weer eens over en weer vliegen is 't heel normaal: 'We moeten even 'n datum prikken voor een FFF!!' Zucht, waar gaat dit heen? A song that reminds me of a certain event, daaaaaaar moet 't heen!! Ik dwaal echt ONTZETTEND af, zeg.. ik hèb 't gewoon niet meer, ik kan 't niet meer.. ik ben zoooooooo lang van stof, veeeeeeeeeeeeel te lange zinnen, en ik kan me níet meer focussen, wat hèb ik toch?!!!! FOCUS!!!!!!!

Dus: waar we elkaar onderling dus ook graag voor opzoeken is muziek. Een concertje. Tegenwoordig 't liefst dichtbij, hier in de stad, 'n uitstapje richting Hengelo ook prima, maar concerten in Ahoy of de HMH, ik doe 't niet meer.. want ik ben gvd ALTIJD de bob!!!!!!! Maar goed, zo ook mei 2009. Toen kwam Solomon Burke in Atak. Vooraf afgesproken bij Leon&Nicole. 't Was superweer, veel te goed eigenlijk voor een hele avond binnen. Dus zaten we buiten, aan de ozofijne buitenbar. Klein hapje, en vast wat te pimpelen. Een bak vol gesneden limoentjes op tafel nodigde uit tot vele caipirinha's, en er was Croft, en er was Limoncello, en er was.. er was veel teveel drank!! En 't weer was zo fijn, en 't was zo gezellig, en eigenlijk hadden we helemaal geen zin meer in Solomon Burke, en kon Solomon Burke niet gewoon hier komen, en we hadden toch lekkere muziek op de nieuwe iFöhn van Wim, leuk speledingetje ook, en eigenlijk hadden we allemaal al teveel gedronken, en doe die limoentjes nog even deze kant op, en kent iemand trouwens een nummer van Solomon Burke, en nog eeeeeentje dan, en waarom gaan we eigenlijk naar Solomon Burke?!!

Veel te laat en veel te gezellig togen we uiteindelijk toch nog met vijf man richting Atak. Loopafstand. Kruipafstand. De Chili Peppers schalden uit Wim's nieuwe telefoontje en omdat we allemaal niet helemaal meer onszelf (of misschien JUIST) en enigszins beneveld waren zongen we luidkeels mee, en.. en.. op deze dus..

Natuuuuuuuuuurlijk weer 'n nummer waar geen leuke versie van te vinden is op youtube, maar hee.. goed moet ook een keertje goed genoeg zijn, hè. Dosed, van de Red Hot Chili Peppers. En meezingen, hè.. vanaf 1:04min: Leeeon, Leeeon, Leeeon, Leeeon..





Op de bovenste foto Wim, Leon en ik. Tijdens één van onze eerste keren Ardennen. Moe van de wandeling, met z'n vieren op bed, Wim met 'n borrel in de hand kijkend naar één of andere belangrijke voetbalwedstrijd. Je kunt wel zien dan Leon en ik heel erg van voetbal houden.. werden alleen wakker als er een goal viel. 'Timmertje-Timmertje!!' Leon lacht zelfs in z'n slaap. Ha! Voelde me niet helemaal top, die avond, en dat kwam niet van de drank.. nam op advies van kruidenvrouwtje Leon nog twintig (zeer belangrijk.. twintig als in 20..) druppels Echinaforce van dr. Vogel. Ghehe, ik hou zo van linkjes.. Dit was 't laatste weekend voordat ik wist dat ik zwanger was van Bas. Hoe mooi..

al plannen, eind augustus..?

Wie gaat er mee, 30 en 31 augustus?!! Ik vind dat we moeten gaan, wat jij? Dit móeten we doen.. vind ik echt. Gewoon voor Ronald en Eli.. Kom op, mensen.. show some humanity!!

Ik doe 'n oproep: blogpeople unite!! No shit, als ik mensen bij elkaar krijg gaan we eind augustus die kant op. Ik rij wel!

day 6: a song that reminds me of somewhere

Heb niet heel duidelijke nummers bij 'somewhere'. Of juist hulle vulle: bij èlke 'somewhere' wel een nummer!

Toen ik in '92 in Amsterdam zou gaan studeren was 't natuurlijk een heel ding: WAAR vind ik een kamer?!! Via een vriend van een vriend van de dochter van een leerkracht van school kwam ik terecht in Weesp, in een huis met drie jongens. Drie HTS'ers. HTS Vliegtuigoperatie. Dat zijn speciale types, moet je weten, maar dat terzijde. Drie jongens die samen een huis wilden huren en nog 'een vierde man' zochten, in 't lichaam van een meisje. En dat meisje, dat was ik! Jeeeeej!!

God zij gezegend, want ik heb vier jaar in huis gewoond met de drie meest geweldige kerels, en ik heb 'r de tijd van m'n leven gehad!! Kan 't niet beschrijven, 't klopte gewoon van álle kanten!!!!!! Zou 't wel in CAPS willen zetten, of vet.. 't voelde zó goed, we hooooooorden gewoon bij elkaar! We deden álles samen.. nja 'alles', VEEL. Veel als in 'bíjna alles'.. We deden boodschappen samen, we kookten samen, we aten samen, we deden de vaat samen, we keken tv samen, stapten samen, feestten samen, vraten vanalles uit samen.. we hingen áltijd bij elkaar, en we hebben zo ontzettend veel LOL gehad!! Gooide in 't vierde jaar van m'n opleiding de boeken dicht zonder af te studeren, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad.. want ik had dit nooit NOOIT willen missen!!! Die vier jaar samen.. wij vieren.. we zijn zo verbonden met elkaar, dat is voor 't leven! En dat is níet overdreven..

Ookal is elk van ons z'n eigen weg gegaan, hebben we sinds ons hun afstuderen nog maar 'n keer of vier-vijf afgesproken, en zie ik tegenwoordig van hun drietjes alleen Wi (van Bi) nog.. Wi is voor mijn gevoel één van m'n beste vrienden, en bij oude cq beste vrienden voel ik me 't meest mezelf en dat vind ik ozofijn, omdat we deze supertijd gedeeld hebben en hij mij kent van toen en ik hem, en al zo lang, en van zo dichtbij en zo intens en altijd betrokken zijn gebleven bij elkaars leven en.. dit clupje is gewoon een stuk van mij. Punt.

En dit rare maar geweldige nummer.. Wi (van Bi, ja) was is hartstikke maf, in de allerbeste zin van 't woord! Hij is nog steeds maf, maar tegenwoordig in 'n camouflagejasje van een normale baan en een normaal gezinsleven. Echt zo'n geweldige jongen.. wou dat iedereen hem kon leren kennen! Ons huis destijds leek wel een kermis annex rovershol, en Wi (van Bi) had destijds ons hele huis voorzien van allerlei volstrekt overbodige maar geniale snufjes: schakelaartjes op zijn hoogslaper voor de tv en 't licht, schakelaartje op de hoorn van de telefoon (reuze handig)(gsm's waren er nog niet, nee, we spreken 1992.. en ook draadloos was nog science fiction), schakelaartje voor dit-schakelaartje voor dat, schakelaartjes voor alles wat je maar bedenken kunt, 'n stok om zijn tv-die-toen-nog-zonder-afstandsbediening-was vanuit z'n luie stoel te kunnen bedienen, 'n microfoon op de stereo om dingen door om te roepen door 't huis (klinkt raar, nu ik 't opschrijf, maar toen was 't echt helemaal zo gek niet..), 'n hengel uit 't raam om blikjes bier aan te hangen voor de lokale Swiebertje, en werkelijk door 't heeeeeeeele huis luidsprekers. Luidspreker in de plee, luidspreker in de badkamer, luidspreker in de keuken.. overal luidsprekers, aangesloten op zíjn stereo. De zender van onze tijd in A'dam in 1992 was Radio 538, toen net in de ether. Niet helemaal mijn muziek, maar echt geweldige nummers.. Rhythm is a Dancer van Snap, Show me Love van Robin S.. It's my Life van Dr. Alban, Twilight Zone van 2 Unlimited (hoe fout!!!!!!!), Please don't go van Double You, Open Sesame van Leila K.. Maakt niet uit welk nummer ik hoor uit die tijd, maar als ik 't hoor zit ik stante pede weer in Weesp. Middenin één van onze geweldige feestjes. Met haast alleen maar HTS'ers. Dus 90% man jongen. Ze smeekten me haast om wat meiden van school, een meidenopleiding; aandacht genoeg, voor de paar meiden die er waren. Of op stap in A'dam (met de nachtbus terug); in de Escape, met Willie in de kooi.. aan de onbeperkte spare-ribs bij Coco's op 't Thorbeckeplein.. Of gewoon thuis, op 'n doordeweekse dag. Thuis van school. De uurtjes voor 't eten. De uurtjes ná 't eten. 538, dat non-stop door 't huis schalde.. super gewoon!

Een lol dat we gehad hebben.. met geen pen!! Wilfred, Arno en John: voor altijd 'n stuk van mij!!!

Hoorde dit rare ding van de week voorbij komen, Dur dur d'être bébé van Jordy (vraag me niet op welke zender.. geen idee meer), en waande me direct in ons studentenhuis, daar boven de kaasboer in Weesp, in 1992. We zongen 't mee! De geur van versgebrande pinda's en kaas in onze neus.. Het leven moest nog beginnen, dachten we, maar nee: we zaten er middenín!!!

Ben overenthousiast, door 't dolle heen, merk je 't..? Kan 't wel uitschreeuwen.. ik HOU van die lui!!!!!!!!!!!!!!!! Goud waard..






En waar 't dan was..? Hier. Op 't hoekie in Weesp-City.. ;P

Sorry Bi, ik ben zo blij met jullie!! x

day 5: a song that reminds me of someone

Was als tiener nooit zo'n feestnummer, veel te braaf, achteraf. Toen ik ná W en vóór Sander twee jaar allenig was.. hoe zal ik 't zeggen.. heb bepaald geen records verbroken, wees niet bang, maar heb ook geen twee jaar stilgezeten. Ofzoiets. Dus. Had in 2001 'een kortstondig iets' met M, een oud maatje van de middelbare school. We liepen elkaar op 'n warme zomeravond weer tegen 't fitte strakke en gebruinde 27-jarige lijf en bekeken elkaar ineens met wat andere ogen. Goh. Beiden niet uit op een relatie, dus maar ach.. Ach..

Dus spraken we af om samen een hapje te eten, en nog eens en nog eens.. en daarna sloegen we 't eten maar gewoon over, en die keer daarna ook, en.. 'n Lang verhaal kort, ja. M had me in 't begin wel eens verteld over een meisje waar hij iets relatie-achtigs mee gehad had, en dat ze er nog niet echt aan wilde dat het niets meer zou worden, tussen hen.. Ze belden elkaar af en toe nog wel, maar verder niets.. en ja, 't was nog wel een beetje moeilijk, maar hee.. pff. We waren beiden vrij en allenig, dus dan mag alles, toch?

Ergens in 2001 had ik een Angie Stone-periode. Super-cd namelijk, deze.. En in je eentje, in 'n leuk appartement hartje Maastrikkie, met de muziek hard, in 'n olijke bui, in enigszins beschonken toestand.. ik dacht, ik bel M.. móet 'm dit supernummer laten horen!! Draaide z'n nummer, net over de grens. Voice-mail.. Ruk. 'Dit is de voice-mail van M, spreek een boodschap in na de piep..' Dacht, fok-it, dan maar op de voice-mail: 'Hee M, met mij, moet je hoooooren!!!', en hop, hoorn voor de speaker. Zat 'r echt heeeelemaal in, in 't geweldige deuntje van de O'Jays, en vroeg me net af of M misschien nog langs zou komen toen meende een stem te horen roepen: 'Hallo? Hallo?!!' Huh?? Hoekandatnou..? Fuk. 'Met wie spreek ik?', vroeg ik, met samengeknepen billen. 'Met Linde, de vriendin van M. Maar met wie spreek ík?!!' Oeps. En ai. Stront aan den knikkert, hier. 'Eh.. je spreekt met Dionne, een vriendin van M..' 'Een vriendín..? Ik ben niet gewend dat vriendinnen hem bellen om hem liedjes te laten horen..' Ai. 'Maar 't is niet wat je denkt, ik ben ècht gewoon 'n vriendin van M, en..', en ik weet niet meer hoe ik me verder uit gered heb.. hoe kun je dit überhaupt nog rechtbreien?!! Natuurlijk had ik 'n half uur later M aan de lijn. Dat-ie al wel dacht dat-ie me z'n vaste nummer niet had moeten geven.. ja duhuh, misschien had je gewoon open kaart moeten spelen met me?!! En dat we elkaar misschien maar beter even niet meer konden zien. In elk geval niet bij één van tweeën thuis, want.. nou ja..

Heb nog een hilarisch ontzettend genant vervolg op dit verhaal, want natuurlijk fout als we waren bleven we elkaar wel zien. Misschien ooit te plaatsen op aanvraag. Ofzo. Ahum. Maar goed, sindsdien denk ik bij dit nummer aan M. Natuuuuuuurlijk. En dan moet ik zó hard lachen!! Zooooooooo hard?!! *whaahahahahhhaaaaa!!!!!*