Wolfstraat, Maastricht. Bijna tien jaar terug. Hoewel herstellende van een hoop verdriet om een liefde die niet meer kon was het: eindelijk weer thuis. Opstaan en weer doorgaan. Was er even zwaar verdrietig, maar later allergelukkigst. Intens, voelde alles tot op het bot.. voelde me nooit méér mezelf dan toen; meer
Wolfstraat, Maastricht. Op de hoek met Achter het Vleeshuis ligt Au Mouton Blanc. 's Zomers elke vrijdagavond muziek op straat; repetitie-avond van Les Chaupiques. Tig blazers, met in hun midden de percussionist. Hard gelach, gejoel, biertjes, wijn.. dansende en meezingende mensen. Zat in m'n vensterbank met het raam wijdopen, en werd er zo gelukkig van!!
Sindsdien steevast een brok in m'n keel bij het horen van zoveel blazers tegelijk. Zo vol.. Een paar jaar geleden zagen we de Youngblood Brass Band, en ik was verkocht!! ONGELOOFLIJK, de power! Kan 't niet altijd horen, moet in een flow zitten om ernaar te kunnen luisteren.. maar laatst keek ik een documentaire die me greep, en ineens was daar de Hypnotic Brass Ensemble.. Weer die blazers, hè..?
Soms.. soms ben ik er bijna!!
In verband met de auteursrechten is de docu Tulku pas ná 1 juni online te bekijken; zal 'm na die tijd hier linken om 'm nog eens terug te kijken.. want zó de moeite waard..
Over de Hypnotic Brass Ensemble is wel teen en tander te vinden, check hun site en de site van The New Yorker. Maar het goeie nieuws is dat er door Reuben Atlas een documentaire gemaakt wordt over de acht broers.. rond dezelfde tijd af te ronden! Gonna keep it in da holez.. ;P
Geen opmerkingen:
Een reactie posten