even naar de slager

Heb een paar jaar in eendjes gereden, en begreep 't nooit zo goed als onbekende mensen die toevallig ook in een eend reden naar me zwaaiden. Van buschauffeurs begrijp ik 't, dat zijn kleega's, maar dat onderling gezwaai naar elkaar tussen motorrijders, eendenrijders en dus waarschijnlijk ook keverrijders en wie weet wie nog meer.. ik nie snap.

Voor wie 't nog niet doorhad: ben niet van de sociale, zeg maar. En dan druk ik me nog zacht uit. Ik kijk iedereen aan en zeg hartelijk gedag, maar social talk.. neuh. Zeg tegen mij maar nix, vind 't lekker rustig zo. Niet-terugzwaaien vanuit m'n eend, daar kwam ik makkelijk mee weg: zoef, we waren elkaar toch al voorbij. Maar nu.. nu ik met de kindjes voor in de bakfiets rijd.. er heerst blijkbaar ook een clubgevoel onder bakfietsfietsers. Apart fenomeen, vinnik dat. 'Ons-kent-ons'. Ons-kent-ons-helemaal-niet-we-hebben-gewoon-toevallig-allebei-een-bakfiets!! Naar je lachen als je op de bakfiets zit, maar straal langs je heen kijken als je op je gewone fiets zit. Dat volg ik al niet. Je bent van 't om je heen kijken en lachend gedagzeggen of je bent 't níet, simpel. Als we nou gewoon afspreken dat iedereen elkaar gewoon gedagzegt, dan hebben we daar ook geen misverstanden meer over.. je hoeft niet te zwaaien, hoor, en ook geen gesprek aan te knopen, alsjeblieft niet zelfs, maar dat selectief-apathische gedoe, djiezz?!! Waar was ik.. oja.. Word ineens ook aangesproken door andere mensen met een bakfiets; kweenie waarom! 'Moeilijk hè, dat keren hier..?' en 'Lekker warm voor ze, hè.. zo in die tent.. geen last van die koude wind' en 'Goh, wat 'n idee, zo'n dekentje erbij, met dit weer..' Ik praat wel terug, hoor, en geef braaf sociaal-gewenste antwoorden, maar ik.. nja..

Waar gaat dit heen, kweetet zelf niet meer. God, ben 'r lekker bij.. ehm.. Oja!

Vanochtend werd ik bij school aangesproken door een papa, een papa met een tweewielbakfiets. Dat je nog altijd beter op een tweewielbakfiets door de sneeuw kunt fietsen dan op een gewone, omdat je met een bakfiets langzamer omvalt. Tjajoh, ik snapte 't ook niet helemaal, maar goed.. daar ging 't niet om. Waar 't wèl om ging: viel bekant van m'n driewieler toen hij een beetje achteloos vertelde dat hij nog even naar de slager ging, in Lonneker. IK GA NOG EVEN NAAR DE SLAGER, IN LONNEKER. Hij trok z'n muts nog wat verder over z'n oren, en hee.. ik ben niet helemaal contactgestoord, ik had wel door dat-ie niet met de auto ging! 'Goh joh, ga je helemaal naar Lonneker voor je vlees..?', vroeg ik een beetje duffig. Voor alle duidelijkheid: Lonneker is hártstikke mooi, en ze hebben ook vast ontzettend lekker vlees bij de slager in Lonneker, maar Lonneker is echt wel even een eindje trappen, zeg maar gerust een kilometertje of wat..? Geloof me, ik pak echt niet voor álles de auto, maar ik zou niet eens met de áuto naar Lonneker, voor m'n vlees, laat staan met de fiets en laat staan met de bakfiets en laat helemaaaaaal staan door de sneeuw met -5 en een kind voorin! 'Woo, dan hebben ze vast heeeel lekker vlees in Lonneker..', piepte ik benauwd. Fietste een beetje beduusd weg. Kom Yk, we gaan!! Wegwezen hier, die kerel spoort niet!!!!!!!

Zag dezelfde papa weer bij school toen we Basten gingen ophalen, om 11.40u. De papa van 't vlees. Hij was al terug van Lonneker. Mèt bakfiets. En z'n kind leefde nog. Heb 'm niet meer gesproken, maar hij keek heel normaal.. Snappernixvan.