Nog niet eens zo heel lang geleden dacht ik dat ik herder wilde worden, later. Schaapsherder. 'n Heerlijk leven, zo leek me: altijd buiten, veel groen, veel rust.. En het leek me zo fijn: heeeeeeeeel veel gedweëe schapen, die me zouden volgen zonder één kik. Af en toe m'n hond (een bruine labrador; ik heb 't niet zo op honden, maar deze 'dig' ik nog wel) achter dat ene ondeugende lammetje aan, en m'n kudde was weer compleet. Hoe simpel zou 't leven zijn!
Wil nog steeds wel herder worden, later, maar afgezien van het feit dat werkgevers elkaar nou niet echt verdringen om een herder en ikzelf nog geen concrete plannen op papier heb om m'n eigen 'herdersbedrijf' te starten.. ik heb voorlopig even genoeg aan de twee lammetjes die ik zelf gebaard heb..
Het is een luxeprobleem, maar ik heb me lichtelijk verkeken op het gelukzalige gevoel van 'kindjes om je heen'.. Tis geen paranoia, heb Sander als getuige: ik heb last van stalkers! Twee, meer precies. Nog niet zo oud: een van drie en een van één. Doe geen aangifte, want het betreft familie.. tussen ons gezegd en gezwegen: 't zijn m'n eigen bloedjes. Die twee schapen van mij volgen me OVERAL. Ze lopen, nee, rènnen achter me aan, waar ik ook ga, soms hangt 'r een letterlijk aan m'n been; 't mama-geroep mag je er zelf bij denken. Maar wat me de laatste tijd nog het meest op m'n wekker werkt.. het gaat een stapje verder dan stalken: op sommige dagen rennen ze zelfs voor me uit!! Als ik aankondig dat ik even naar het toilet ga rennen ze al richting kamerdeur, en ze staan al halverwege de trap als ik zeg dat ik boven iets moet ophalen..
Ligt het aan de kinderen, ligt 't aan hun leeftijd, of meer waarschijnlijk: ligt het aan mij? Grote kans, maar kan er de vinger nog niet op leggen.. Weet: ben opvoedkundig geen voorbeeld.
S vindt me vaak te makkelijk. Ze mogen misschien veel van mij, maar ik ben toch consequent?!! Sta zelf 100% achter m'n go's/no-go's. Meestal dan, ghe.. wil ze na gebleken onbruikbaarheid wel 's bijstellen. Maar echt: tis allemaal wel overdacht!! Kan 't alleen niet terugvinden in de opvoedboeken, duhh.. Van de andere kant: of dat nou zoveel zegt..?
Al die zogenaamde opvoedkundige standpunten.. vraag me soms oprecht af: waarom. Waar-Om. Brood als ontbijt: waarom. Kan zijn dat de indische helft van m'n genen 'eettechnisch' wat dominant is, maar brood.. ik ben er ook geen fan van; serveer de nasi of zuurkoolstamp van gisteravond als ontbijt, en ik ben je vriend!! Kids geen zin in brood, maar wel in een appel of iets anders, ik vind 't best! Aan onze tafel ook 's avonds geen drama; niet onder dwang je bord leeg, eten doe je voor de gezelligheid.. groeien doen ze toch wel. Ik vond vroeger ook veel dingen 'niet lekker', nu moet de rem erop. Mijn kinderen mogen snoepen zoveel ze willen, maar dan wel alles achter elkaar, en niet strax weer. Y lust er wel pap van, maar B gooit z'n snoepgoed na één likje meestal aan de kant en vraagt om een appel.. (hij krijgt zelfs complimenten dat hij chocola proeft, en sinds kort eet hij ook chocopasta: applaus!!) Ze lopen de hele dag op blote voeten; mits dik genoeg in de kleren zie ik binnenshuis het nut van schoenen niet. Denk ook dat 't beter is, zonder! Schoppen mogen ze van ons, zo hard als ze kunnen, maar alleen tegen een bal en anders staan ze op de gang. En ik sta helemaal achter omkoping, 't werkt prima! B is geen eter, dus een bekertje fris naast het bord doet wonderen: na elke hap een slokje, dan eet-ie tenminste nog íets!
Ga hier natuurlijk geen genante dingen vertellen, dingen waarvan ik zelf eigenlijk ook wel vind dat ze wat ver gaan. Bijvoorbeeld dat B weken denk wel maanden tussen S en mij in heeft geslapen, want nogal bangig. The Nanny aka JoJo zou me er waarschijnlijk voor op de naughty stool zetten (34 minuten; één minuut voor elk jaar van je leven is haar regel.. bedenkelijk.. zou er ook een maximum aan zitten..?). Onze voorhoofden fronsten pas toen ons opviel dat hij na het tandenpoetsen steeds rechtstreeks naar onze slaapkamer liep, elke nacht wel een van ons tweeën wakker werd met een elleboog of hak in z'n gezicht, en S en ik niet meer wisten hoe de ander ook alweer aanvoelde: het was tijd dat B weer in z'n eigen bed sliep. Hoog tijd. Bang kan, maar dan maar bang in je eigen nest. In z'n eigen bed is tot daaraantoe, ons kind is helaas niet ineens een bikkel, dus een poosje terug een extra matras gekocht, zodat we naast B kunnen gaan liggen als-ie weer 's angstig wakker wordt, inthemiddleofthenight. Eerst lagen we op een self-inflatable campingdingetje, maar daar lag ik aan 't eind van de nacht naast, zo glad was dat ding, en de vloer ligt zo hard, dus hop, naar de Aldi voor een goedkoop bij-matrasje. Maar nu slaapt dat ding zo lekker dat S en ik elkaar 's avonds de koppen inslaan wie er vanavond naast B op de matras mag!! Nee, da's onzin; we kunnen elkaar nu gelukkig af en toe weer aanraken.. wel heel even maar, want schapen hebben scherpe oren!! 's Kijken wat we daarop kunnen verzinnen..
Maar goed, gelieve dit alles snel te vergeten; 't ouderschap gaat me namelijk prima en totaaaaaaaaaaaaaaal zonder twijfels af!!!!! Ben de draad inmiddels kwijt, weet niet eens meer wat ik nou eigenlijk vertellen wilde.. Oja, 't verband tussen m'n twee stalkers en m'n wens om herder te worden..? Ehm.. geen moraal van dit verhaal, denk ik. Misschien dat 't maar één lettertje scheelt: hoeder/moeder..
Morgen maar 's kijken hoe het staat met B's taalkundig inzicht, ghehe. Misschien wat hoog gegrepen, voor een driejarige, maar lachen: Hee B, ken je die mop van die twee zandkorrels, die in de woestijn lopen..? Zegt de ene zandkorrel tegen de andere..
WE WORDEN ACHTERVOLGD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
PS Wel grappig: een andere interpretatie van het woord clingon is volgens Mo' Urban Dictionary: 'fecal particles which cling to bottox hair after excretion'. Zie: www.urbandictionary.com/define.php?term=clingon
PPS Voor wie zich net als ik misschien ooit nog willen laten omscholen tot herder: www.telegraaf.nl/binnenland/3318746/__Ontslag__Word_schaapsherder___.html en www.grazerie.nl
